Spelmodus als levenshouding en basis van onafhankelijkheid

Ik wilde beschouwer worden van de wereld waarin ik leef en zo weinig mogelijk deelnemer. Dit klinkt als een contradictio in terminus: ergens deel van uit maken en toch niet, of bijna niet. Maar het kan en je hoeft er niet voor in retraite te gaan, in het klooster of een sabbatical te nemen. Dat is allemaal maar tijdelijk, meestal totdat het geld op is en dan moet je weer uit werken.

Voorwaarden voor onafhankelijkheid
Voordeel van je onttrekken aan de wereld waarin je leeft, is dat je je eigen beslissingen kunt nemen; enig nadeel dat je eenzaam wordt. Een van de belangrijkste voorwaarden om beschouwer te kunnen worden van je sociale omgeving om zodoende de mensen om je heen objectief te kunnen bezien en beter te leren begrijpen is:
• zo weinig mogelijk binding aan te gaan: afgeleefde vriendschappen te beëindigen, en geen kinderen te hebben.
• Een andere voorwaarde is: financieel onafhankelijk zijn.
• Verder moet je geen last hebben van een te groot arbeidsethos, anders ga je je schuldig voelen;
• voldoende zinnige bezigheden hebben, anders ga je je vervelen, piekeren en je ongelukkig voelen;
• niet te veel behoefte aan mensen om je heen of bevestiging (kortom je hoeft niet per se aardig gevonden te worden)
• en niet aan de grote klok hangen waar je je geld vandaan haalt.
Anders sta je binnen de kortste keren in de familiekring bekend als een paria. Tenzij je renteniert natuurlijk.

Bezigheden
Om voldoende bezigheden te hebben en tegelijkertijd naar de buitenwacht te kunnen verantwoorden dat ik nuttig bezig ben, onderhoud ik een paar weblogs. Zo kan ik naar familie en vrienden redelijk hard maken dat ik zelfstandig mijn geld verdien en naar de uitkeringsinstantie volhouden dat ik nuttig bezig ben (in dit geval werk aan een bestaan als zzp’er). Er kraait geen haan naar want via mijn inernetaanwezigheid kan ik altijd aantonen dat het goed met me gaat. Het leven is een spel, maar je moet het goed spelen. Camouflage is handig en voorkomt dat je leugens moet vertellen waarin je verstrikt kunt raken.

Zoek je eigen manier om “nuttig bezig te zijn”. Vrijwilligerswerk is ook heel goed om je aan allerlei regels te houden. Bovendien doe je er een goeie daad mee en oogst het waardering van je omgeving. Alles voor de Bühne, maar je moet het zelf wel leuk vinden om te doen. Ik kan niet genoeg benadrukken dat je het leven als een spel moet leren zien om je waarlijk vrij te kunnen voelen. Een spel waarvan de regels nauwkeurig moeten worden nageleefd. Valsspelen en liegen keert zich op den duur tegen jezelf en tast je gemoedsrust aan. Niet doen dus, Je moet je vrijheid zien te vinden binnen de regels. Je kunt wel leren om ze “ruim” te interpreteren en je er niet door te laten belemmeren. Laat je vooral niet dwars zitten door je arbeidsethos en allerlei ander maatschappelijk moeten.

Selectieve waarheid
Een leugentje “om bestwil” kan handig zijn, maar, behalve dat je geloofwaardig moet liegen, consequent dezelfde leugen moet vertellen in dezelfde situatie en liegen tot een minimum moet beperken, moet je vooral zorgen dat een leugen nooit geverifieerd kan worden, met andere woorden: lieg nooit in gezelschap en vertel nooit dezelfde leugen tegen mensen die elkaar kennen. Lieg alleen als het echt niet anders kan. Het probleem met liegen is, behalve dat het vaak uitkomt, dat je er niet meer mee kunt stoppen, tenzij een leugen verjaart. Voorkom te allen tijde dat je bekend komt te staan als een notoire leugenaar. Eerlijk zijn staat veel beter en hou je veel langer vol. Ik lieg zelden, maar vertel selectief de waarheid, dat wil zeggen; ik hou me aan het adagium van de rechtbank dat ik niet gedwongen kan worden om tegen mezelf te getuigen of mezelf te belasten of anders gezegd: ik maak strategisch gebruik van het recht om te zwijgen; immers: niet gezegd is niet gelogen.

Spelregels
Het is een spelregel waar ik me aan houd en zolang mijn tegenpartij daarvan niet op de hoogte is, ben ik in het voordeel. Spelregel twee volgt uit “selectief de waarheid vertellen”: wees geen flapuit, maak je tegenspeler niet wijzer dan hij is en stel hem er niet van op de hoogte dat je een spel met hem of haar speelt. Een ex die vreemd ging deed dat bij mij wel; ik vond dat gewetenloos en het deed me verdriet. Maar het is vooral dom, want het perkt de vrijheid in om te doen en te laten wat je wilt. Je moet vooral geen gewetenswroeging hebben en dat kan door te beseffen dat je counterpart of tegenspeler erom vraagt bedonderd worden. De mensen met wie je besluit een spel te spelen, zonder dat ze op de hoogte zijn van de regels, hebben namelijk al lang bewezen niet tegen de confrontatie met jouw werkelijkheid te kunnen en daarom vragen ze er zelf om dat je in de “gamingmodus” gaat in de omgang met hen.

Relatiespel
De eerste keer dat ik doorhad dat een ander een spel met mij speelde, was bij een vriendin die een chronische ziekte had. We deden samen alsof we een relatie hadden, terwijl ze feitelijk vond dat haar MS haar een vrijbrief gaf om te neuken met wie ze wilde, zonder met mijn gevoelens rekening te houden. Ze was immers ziek en lag misschien niet meer zo goed in de markt. Bevestiging van een wrakkig lichaam was het enige dat telde. En waarschijnlijk had ze gelijk om dat zo te zien. Welk recht had ik om haar te beletten “vreemd te gaan” wanneer zij daar zin in had? Schuldig voelde ze zich achteraf wel en om dat schuldgevoel aan mij te kunnen overdoen, stelde ze me zonder omhaal op de hoogte van haar avonturen. Ik was onderdeel van haar relatiespel, waarvan zij tussentijds en zonder dat ik het van te voren wist de regels veranderde. Anders gezegd mocht ik aan de rand van haar werkelijkheid waarvan zij het middelpunt vormde een partijtje meespelen in een relatiespel waarvan zij de regels bepaalde, en zonder mijn medeweten aanpaste. Nog anders geformuleerd: eigenlijk vormde niet zij, maar haar ziekte het middelpunt van haar werkelijkheid en haar ziekte was een vrijbrief om zich aan geen enkele fatsoensregel te houden. Wellicht stompen sommigen zo af door beschadigingen die MS aan de zenuwkapsels veroorzaakt (ook in de hersenen) dat ze geen scrupules of mededogen meer met anderen kunnen voelen. Wie zal het zeggen? Maar ik ben geen medicus. Ik onderschepte een mailwisseling van haar en kwam erachter dat zij op haar beurt weer een vriendin had die het nog veel bonter maakte. De vriendin woonde in Enschede en had daar een vaste vriend die haar rondom verzorgde, omdat ze ernstig reuma had. Ondertussen hield ze een appartement in Utrecht aan om af en toe vreemd te gaan. Waarschijnlijk voelde mijn ex zich door deze vriendin aangemoedigd om ook zo haar gang te gaan. Ik dacht uiteindelijk “zoiets kan ik ook”’ en besloot haar met gelijke munt terug te betalen. Toen ik tot het inzicht was gekomen dat ik onderdeel was van een relatiespel met Charo als middelpunt en MS als haar alomvattende werkelijkheid en excuus waardoor ze zich van elke verantwoordelijkheid ontslagen achtte, besloot ik het contact met haar op mijn beurt voort te zetten als een spel waar ik het onderste uit de kan wilde halen. Zo heb ik met haar jarenlang een zeer seksueel getinte en opwindende mailwisseling gevoerd, totdat ik er geen zin meer in had en haar gebruikt om een latere relatie te beëindigen.

Versierspel
Versieren is per definitie een spel. Je doet jezelf altijd beter en liever voor dan je bent; dat is onderdeel van het spel. Het probleem is dat versierders daarmee het spel wel serieus nemen, maar degene die ze versieren niet. En het zou omgekeerd moeten zijn. Je moet het spel niet serieus nemen, maar degene die je tegenover je hebt juist wel. Je moet het spel contentieus en nauwkeurig spelen en je aan de regels houden. In het geval van versieren zijn de regels impliciet en aan beiden min of meer bekend. Het spel is daarmee min of meer gelijkwaardig. Wees er te allen tijde van doordrongen dat je tegenspeler de regels minstens evengoed kent als jij en onderschat je tegenstander nooit.

Intuïtie
Je tegenspeler niet onderschatten is al moeilijk als beiden de regels kennen, maar nog veel moeilijker als je hebt besloten met iemand een spel te spelen waarvan alleen jij de regels kent. Mensen zijn niet dom en er bestaat ook nog zoiets als “intuïtie”. Toen ik een paar jaar geleden een relatie wilde beëindigen, besloot ik een aantal maanden voordien aan de “afbraak” te beginnen: ik belde haar minder vaak op, maar niet zo weinig dat het haar op zou vallen, plande bewust minder uitstapjes samen en als ze het te druk had voor een weekeind samenzijn dan legde ik me daar zonder tegenwerping bij neer. Toen ik de relatie feitelijk al had opgegeven, ging ik een spel met haar spelen waarvan alleen ik de regels kende.”Het doelbewust-afstand-nemenspel”. Een exitstrategie kun je het ook noemen. Het doel was om de relatie op een voor mij geschikt moment te kunnen beëindigen met het argument “dat er geen contact meer was”. Het contact had ik eerste zelf afgebouwd. Zo had ik binnen een paar maanden feitelijk “een stok gecreëerd” om de hond te slaan. Maar ik heb haar onderschat, want hoewel ze niet op de hoogte was van doel en regels van het spel waaraan ze vanaf de zijlijn onbewust meedeed, vroeg ze me nadrukkelijk, toen ik het uitmaakte, hoelang ik al met dat plan rondliep. Natuurlijk heb ik daarop geen antwoord gegeven, maar haar vraag gaf aan hoe goed ze aanvoelde wat er niet klopte.

Optimaal spelen
Na afloop van een cursus raakte ik in gesprek met een jongen die veel jonger was dan ik, net iets over de twintig schatte ik hem. Op één of andere manier werd hij vertrouwelijk en liet weten dat hij moeite had met het versieren van meisjes of leeftijdsgenoten. In een opwelling adviseerde ik hen in de “gamingmodus” te gaan: versieren te zien als een spel waarbij je niets te verliezen en alles te winnen hebt.. Het enige dat je hoeft te doen is het spel zo goed mogelijk te spelen en vanuit het besef dat je optimaal gespeeld hebt blij te zijn met om het even welke uitkomst. Als je wint, heb je je doel bereikt en als je verliest heb je gedaan wat je kon en durfde. In beide gevallen heb je jezelf en je onzekerheid overwonnen en reden om trots op jezelf te zijn. De volgende keer heb je versierervaring en gaat het allemaal makkelijker, al dan niet in de “gamingmodus”. Mijn gesprekspartner vond het een wereldidee en ik ben de “gamingmodus” overal gaan toepassen. In de omgang met instanties, met lastige familieleden, in de werksfeer. Het betekent in sommige gevallen dat ik mijn “tegenspelers” als mens niet meer helemaal serieus neem, als speldeelnemer wel. Ik hou er altijd rekening mee dat ze mij evengoed doorzien als ik hen.

Spel met een uitkeringsinstantie
Financieel vrij betekent in mijn geval een uitkering hebben, waarbij vooralsnog nauwelijks een beroep op me wordt gedaan. Rentenieren zou nog meer vrijheid geven, maar dat is me niet gegeven. In een dergelijk geval is het belangrijk je nauwkeurig aan de spelregels van de uitkeringsinstantie te houden. Volledige vrijheid heb je dan niet, maar ik zie het zelf als een interessant spel om de uitkeringsregels zo goed mogelijk in mijn voordeel toe te passen. De uitkeringsambtenaar wordt daarbij onderdeel van mijn sociale omgeving die ik zo goed mogelijk wil proberen te doorgronden, inclusief de regels die hij moet handhaven. Het contact met de uitkeringsinstantie ik gaan zien als een spel dat zo goed mogelijk en serieus gespeeld moet worden. Mijn financiële onafhankelijkheid hangt er immers vanaf.

In de omgang met een uitkeringsinstantie komt er het altijd op neer de regels te kennen en je eraan te houden. Bereidwilligheid en coöperatief gedrag werken altijd in je voordeel; al was het maar omdat ze een traject rekken of leiden tot uitstel van een sanctie.
Wanneer het tot een baan leidt dan kun je altijd nog beslissen of je je met je collega’s wilt engageren of ook hier beschouwer wilt blijven. Nieuwe mensen om je heen hebben, kan nooit kwaad: je leert ervan en wie weet zit er wel een potentiële vriend of partner tussen. Wie weet ga je er financieel op vooruit; dan heb je weliswaar minder vrije tijd om geld uit te geven, maar je kunt wel meer materiële wensen vervullen. Elk nadeel, heb z’n voordeel”; een mooi gezegde ook al is het in economische termen onjuist.

Spelmodus
Hoever mijn spelmodes gaat, weet ikzelf niet. In elk geval heb ik het op een werkplek jaren langer uitgehouden dan goed voor me was, alleen maar omdat ik bang was niets anders meer te vinden en met WW thuis te komen zitten. Die vrees dateerde nog van kort na mijn studie, toen ik jarenlang, zonder werkervaring, vruchteloos solliciteerde. Een beetje meer lef en een beetje meer creativiteit en ik had heus wel wat gevonden, besef ik nu. Maar zo’n ervaring van vruchteloze inzet, neem je mee, in mijn geval tot vandaag. Het manco van de spelmodes om het op mijn werk uit te kunnen houden was dat ik mijn collega’s, specifiek leidinggevenden niet meer serieus nam, hen feitelijk minachtte. Ik heb me in dat geval niet aan mijn eigen adagium gehouden: neem je tegenspeler serieus. Geen idee of dat voor de afloop iets had uitgemaakt. Ik ben er in elk geval met wrokgevoelens vertrokken.

Eenzaam
Anno 2014 al ruim vier jaar vrij te zijn, zonder rekenschap en verantwoording af te leggen aan wie dan ook, is op dit moment mijn eigen keuze. Dat ik nu geen baan heb of zzp-opdrachten, hoe onderbetaald ook, komt doordat ik niet genoeg mijn best doe. Het spel is de uitkeringsinstantie aan het lijntje houden en selectief de waarheid vertellen tegen familie en vrienden tot ik op eigen benen wil en kan staan. Naast de vrijheid die ik in de tussentijd heb om te doen en te laten wat ik wil, maakt deze keuze eenzaam, want ik kan niemand zo dichtbij laten dat ze me echt leren kennen en inzicht krijgen in mijn doen en laten. Dus geen relatie aangaan, want anders zou ik met haar een spel moeten blijven spelen, lang nadat het versierspel afgelopen is, terwijl ik een eventuele partner serieus zou willen nemen en eerlijk tegen haar zou willen zijn, zoals ik dat ook van haar zou vragen. Geen relatie dus, is de prijs voor mijn bijna absolute vrijheid. Daarnaast velaagt de spelmodus mijn gevoeligheid voor teleurstellingen en heb ik het gevoel dat ik de mensen in mijn omgeving veel sneller en scherper doorzie, Maar dat kan ook toegenomen cynisme zijn; dat ik meer oog heb voor hun kwaaie eigenschappen om een excuus te hebben geen binding meer te hoeven aangaan.

Onzekerheid
De prijs die ik tot vandaag betaal voor jarenlang vruchteloos solliciteren direct na mijn studie is het blijvend gebrek aan vertrouwen dat de ideeën die ik heb, met name op webinhoudelijk gebied ooit vruchten gaan afwerpen. Ondanks dit besef probeer ik daardoor mijn gevoel vrij te zijn niet te laten bederven, maar me bewust te zijn van mijn eigen sterkten en zwakten en daarbij passende hulp en ondersteuning te zoeken van mensen die kennis en vaardigheden hebben die ik niet heb. Het valt ondertussen niet mee een opgejaagd gevoel te onderdrukken, bijvoorbeeld omdat een ander met één van mijn ideeën aan de haal zou kunnen gaan. Ik ben sterk op inhoud; ik schrijf makkelijk en veel, heb geen verstand van promotie van mijn weblogs en websites, zelfs niet als ik me verdiep in de inzet van social media. Zonder input van deskundigen op het gebied van internetmarketing, blijf ik steken in onzekerheid, hoeveel internetgerelateerde cursussen en trainingen ik ook doe. Voor mezelf beginnen met behulp van een goed idee, kan ik met geen mogelijkheid als spel zien; daar heb ik als ruggesteun de veiligheid en kennis nodig van iemand die het beter weet dan ik.

Mislukking
Ik heb het gevoel dat ik me op dit punt en dit moment niet nog eens een mislukking kan permitteren, behalve een paar relaties, vruchteloze sollicitaties en een werkkring waar ik het langdurig niet naar mijn zin had. De “gamingmodus” helpt hier niet; ik heb gewoon een succesje nodig, bevestiging zo je wilt. Het enige wat ik kan doen is blijven zoeken naar de juiste ondersteuning; erop vertrouwen dat het me gaat lukken en ondertussen te blijven genieten van mijn vrijheid, bijvoorbeeld om dit verhaal te schrijven.

28 april 2016

Omdat ik Wajong heb, krijg ik zomaar een baan in de schoot geworpen bij de afdeling “cultureel erfgoed” van het Ministerie van Verkeer en Waterstaat in Utrecht, terwijl 600.000 mensen werkloos thuiszitten. Velen met een hypotheek die ze niet meer kunnen betalen die een moord zouden doen voor een baan. Ik denk alleen maar aan mijn ex die al 15 maanden thuiszit. Ik had me al lang verzoend met de Wajong als basisinkomen, ga ik nu aam een halfjaarcontract beginnen om zo twnminste tot eind 2916 verschoond te blijven van herkeuring door het UWV, waarna wellicht de Bijstand zou lonken. Twijfelachtig is of ik zonder grote financiële schade mijn pensioen haal met Wajong op z’n tijd, maar wie weet verzacht een volgend kabinet de toekenningsregels van de Wajong weer. Nog 13 jaar werken tegen een krabbelsalaris lokt me sowieso niet aan. Ook al niet omdat mijn gezondheid er met de jaren waarschijnlijk niet op vooruit gaat.

Bibliotheek verhuizen
Ik speel het spel zoals het gespeeld moet worden en misschien is het werk wel leuk met aardige collega’s. Als ik geluk heb mag ik de eerste maanden naar het Ministerie in den Haag om daar te helpen de bibliotheek naar Utrecht te verhuizen. Dan hoef ik me tenminste niet opgesloten te voelen in de torenflat op Kanaelneiland achter transitorium (parkeergarage) Laagraven. Zo’n kantoorkolos waar mensen naar toe moeten om te werken, maar waar ze van hun levensdagen niet zouden willen wonen. Met detectiepoortjes sinds de aanslagen in New York, pasjes en verplicht aanmelden. Wel lekker licht overal.

Ambtenarij
Hoort allemaal bij het spel dat “leven” heet en dat ik zo goed mogelijk in mijn voordeel wil leren spelen. Ik wil niet ondankbaar lijken, was vooral enorm blij met de Wajong de afgelopen jaren, waardoor ik heb kunnen doen en laten wat ik wilde. Ik ben niet naïef meer en gun een ander het werk en het sararis dat me wordt aangedaan. Ik ga er maar het beste van maken en het spel zo goed mogelijk spelen. Wie weet wie of wat er nog op mijn pad komt aan inzichten en mensen. In mijn sociale omgeving ga ik in elk geval niet aan de grote klok hangen dat ik bij Waterstaat kom te werken. Met ambtenarij en in mijn geval dubbel gefinancierd met belastinggeld, maak je immers de blits niet.

Tagged with →  
Share →