Werkgevers profiteren van migratie en uitkeringsstelsel draagt maatschappelijke kosten ervan

Sinds ik het Migratietaboe van Joost Niemöller heb gelezen, ben ik me gaan realiseren dat arbeidsmigratie en gastarbeid zorgt voor herverdeling van inkomen van arm naar rijk, of zo je wilt herverdeling van armoede. Van arbeidsmigratie profiteren enkele werkgevers die belang hebben bij zo laag mogelijke lonen, zoals tuinders en metaalbedrijven. Zij worden als enigen “rijk” van arbeidsmigratie. Onze maatschappij draait op voor de kosten.

De maatschappelijke kosten van arbeidsmigratie in de vorm van grotere werkloosheid onder lager opgeleide autochocotonen, arbeidsverdringing, seizoenswerkloosheid onder arbeidsmigranten en permanente werkloosheid als gevolg van automatisering van laaggeschoold werk, worden opgebracht door de belastingbetaler of andere werknemers in de vorm van uitkeringen. En dan laat ik kosten van criminaliteit en schooluitval onder migrantenkinderen, maar buiten beschouwing. Wilders stelde de vraag: wat kost een allochtoon? Een taboe, want dan zal blijken dat sinds de gastarbeid een arbeidsmigrant veel meer geld kost dan hij onze westerse maatschappij opbrengt. Joost Niemöllrr gaat, meen ik ik uit van gemiddeld 400.000 Euro aan uitkeringen, toeslagen en zorgkosten. Arbeidsmigranten, ooit gastarbeiders genoemd, worden in het algemeen laag betaald, betalen daardoor weinig belasting, betalen relatief kort mee aan de welvaartsstaat, maar hebben binnen de EU vaak al na een jaar recht op een uitkering. Vrij verkeer van personen binnen de EU, leidt niet alleen tot een vluchtelingencrisis, maar ook tot uitkeringstoerisme vanuit Oost-Europese lidstaten als Bulgarije en Roemenië. En ook hier laat ik de kosten van toegenomen criminaliteit en zorg maar buiten beschouwing. Een vluchteling die mag blijven is trouwens ook een arbeidsmigrant en zorgt even goed voor druk op de arbeidsmarkt en het sociaal stelsel en daarbovenop nog de woningmarkt en het zorgsysteem.

Arbeidsmarkt en uitkeringen onder druk
Maar de arbeidsmigratie, en het gaat binnen de EU niet eens om gastarbeid, maar om een permanente instroom van vooral laagbetaalde arbeiders, zorgt ervoor dat er in de West-Europese landen niet alleen druk ontstaat op het uitkeringsstelsel door overgebruik, maar ook op de arbeidsmarkt. Lager geschoolde autochtonen worden verdringen door laaggeschoolde buitenlanders. Dat geldt voor zorgpersoneel, maar ook voor beroepschauffeurs, die het werk ziet verdwijnen in schimmige Cypriotische constructies en meestal legaal, want Cyprus is een EU-lid, maar ze zijn net gebonden aan de Nederlandse transport-CAO. Minister Asscher van Sociale zaken noemt dat arbeidsverdringing, maar belijdt alleen lippendienst aan het probleem. omdat hij met handen en voeten aan EU-regelgeving gebonden is.

Hoge werkloosheid zorgt voor dalende lonen
De vroegere gastarbeiders uit Turkije en Marokko waren al jaren kansloos op de arbeidsmarkt, daar komt nu een autochtone onderklasse bij. En als de arbeidsmarkt aantrekt is het voor werkgevers steeds weer goedkoper om buitenlanders aan te nemen vanuit de EU of daarbuiten: ze zijn vaak al goed geschoold en kunnen soms volstaan met een cursus Nederlands, terwijl het omscholen van een werkloze Nederlander duur is. Bovendien komt een uitkering voor rekening van de gemeenschap. Als gevolg van de permanente instroom van arbeidsmigranten, blijft de structurele werkloosheid onder autochtone Nederlanders en voormalige gastarbeiders en hun gezinnen hoog en stijgt sluipend, maar daarvoor draaien de belastingbetaler en de zittende werknemers op. De werkgever ervaart alleen de voordelen van werkloosheid: hij heeft wat te kiezen en kan lagere lonen en tarieven bedingen. Veel mensen vallen toch onder een CAO, zou je zeggen, dus het effect op de lonen van hoge werkloosheid valt toch wel mee? Niet dus. Flexcontracten, versobering van CAO’s. lage tarieven voor in deeltijd werkloze ZZP’ers, stagecontracten, werkervaringsplaatsen, zware vrijwilligersfuncties en arbeidsverdringing zijn evenzovele methoden om de lonen de facto naar beneden te krijgen HBO’ers verdringen mbo’ers en Academici verdringen hbo’ers. En omdat ze allemaal onder hun niveau beginnen, moet iedereen genoegen nemen met een lager startsalaris.

Dalend besteedbaar inkomen
Terwijl de lonen structureel delen voor wie in loondienst is, stijgen de woonlasten en zorgkosten explosief. Afgezien van een incidentele belastingmaatregel, daalt het besteedbaar inkomen van de gemiddelde werknemer al sinds 2001, de bijstand al sinds de jaren tachtig en de pensioenen, dankzij de malaise op de beurs de laatste jaren extra snel. Terwijl gepensioneerden de enigen waren die de dalende koopkracht-tendens in het eerste decennium van deze eeuw wisten te ontlopen. Nu de pensioenfondsen de prijsindexatie hebben losgelaten. iets wat al jaren geleden leidde tot koopkrachtverlies van mensen in de Bijstand, zorgt dat ook gepensioneerden sinds de bankencrisis de klos zijn.

Verdwijnende middenklasse
De middenklasse verdwijnt: buiten de grote steden komen hele winkelstraten leeg te staan: de middenklasse, gedefinieerd als middenstand legt het af tegen onlineverkopers en webshops die geen magazijnen hebben, geen voorraadkosten maken, en geen torenhoge vierkante meterprijs hoeven neer te leggen. De enige investering van de Bol.coms van deze wereld is een uitgekiend geautomatiseerde logistiek: bestel je een boek, dan ligt de verzendopdracht de volgende seconde bij het Centaal Boekhuis. Daartegen kunnen alleen de meest uitgesproken speciaalzaken concurreren, waarbij een advies onontbeerlijk is. En voor “winkelen als event” zal nog markt overblijven. Een ander deel van de middenklasse werd gevormd door de financieel dienstverlener op mbo- en hbo-niveau: de bankmedewerker, de adviseur: allemaal weggeautomatiseerde banen. En uitwijkmogelijkheden zijn er nauwelijks meer: Nederland heeft niet zoals Duitsland een maakindustrie: bouwt geen auto’s, en Fokker is al lang geleden failliet gegaan. In Nederland zijn nauwelijks handen nodig, terwijl we de meeste handen per vierkante meter in de wereld hebben. Zie hier het probleem: hoge werkloosheid die op korte termijn nauwelijks daalt en op lange termijn alleen maar gestegen is. Inmiddels zitten twee miljoen potentiële arbeidskrachten in een uitkering, werkwillige vrouwen die niet eens meer proberen een baan te vinden en op hun partner leunen en starters en zzp-ers die onderbetaald worden. Hoe lang kunnen de huizenprijzen nog stijgen, terwijl steeds minder mensen ze kunnen betalen, voordat de economie en de banken definitief instorten?

Inkomens- en vermogensverdeling steeds schever
De middenklasse wordt weggevaagd CEO’s en managers van topondernemingen verrijken zich en een enkeling in de publieke sector doet hen na. Het gevolg is niet alleen dat de inkomensverdeling schever en schever wordt, maar vooral de verdeling van vermogen: geld, maakt immers geld. Nu was het altijd al zo dat de inkomensverdeling wereldwijd enorm scheef was, maar dankzij het vrije verkeer van personen binnen de EU en de globalisering verdwijnt in Noordwest-Europa de middenklasse naar Amerikaans voorbeeld. In plaats daarvan ontstaat een piepkleine bovenklasse, waarvan de traditionele industriële en grote dienstverleners als accountantskantoren en telecombedrijven wordt aangevuld met steenrijke Internetondernemers. Tegelijk onderstaat een onderklasse van waartoe behalve laaggeschoolden, inmiddels ook onderbetaalde jonge academici en hbo’ers, halftijd werkloze zzp-ers en mbo-ers behoren die verdrongen worden door arbeidsmigranten van binnen- en buiten de EU. Cynisch gesteld is het maar goed dat de bouwsector maar langzaam herstelt, want zo laat de totale ineenstorting van het economisch stelsel nog even op zich wachten.

Koopkrachtdaling uitkeringen
De werkloosheid is structureel gaan stijgen tijdens de crisis van de jaren tachtig, toen de gastarbeiders en masse werkloos werden. De instroom van dezelfde gastarbeiders heeft tevens gezorgd voor een koopkrachtdaling van de Bijstand. Als er geen of te weinig geld bij de uitkeringspot komt, terwijl het beroep erop toeneemt, moet de uitkering dalen. Vele varkens maken immers de spoeling dun. Zo betalen uitkeringsgerechtigden zelf de instroom van nieuwkomers, vandaar ook de recente verkorting van de WW-duur. Werklozen betalen zelf de prijs van meer werklozen. “Ze pikken onze banen in”, zei Hans Janmaat in de jaren tachtig en werd verketterd. Minister van Sociale zaken Asscher, noemt het tegenwoordig netjes “arbeidsverdringing”, naar het resultaat is hetzelfde: Arbeidsmigratie die de lonen en uitkeringen drukt, de werkloosheid doet stijgen en potentiële werknemers, van hoog tot laag geschoold kansloos maakt op de eigen arbeidsmarkt. En profiteurs zijn de werkgevers die daarom de mythe van “arbeidsmigratie is goed voor de open economie Nederland” in stand houden. Sinds het akkoord rond de gastarbeid van de jaren zestig en zeventig loopt de politiek aan de leiband van deze werkgeverslobby die zich verrijkt aan arbeidsmigratie, maar de maatschappij laat opdraaien voor de kosten. De enige sector die het economisch onder deze omstandigheden is de Voedselbank.

Middenklasse verschuift naar emigratielanden
Waar in de Noordwest-Europese landen de middenklasse ten onder gaat en vervangen wordt door een nieuw “proletariaat” van niet alleen laagopgeleiden, maar ook van hoogopgeleide jongeren met steeds minder rechten op de arbeidsmarkt, ontstaat tegelijkertijd een middenklasse in de emigratielanden als Turkije en Marokko, door het geld dat de arbeidsmigranten overmaken. Het is als de wet van de communicerende vaten. Wordt de verlichte dictatuur Turkije ooit lid van de EU, wat Allah verhoede, dan kunnen zij op lange termijn ook weer hun middenklasse gedag zwaaien, maar zover is het nog lang niet.

Arbeidsmigratie leidt tot een onderklasse, zowel in het herkomst- als in het immigratieland
In de herkomstlanden ontstaat een middenklasse van mensen die leven van het geld dat ze toegestuurd krijgen uit het immigratieland en van terugkeerders. Is het een gebied met veel emigranten, dan stijgt hun welvaart en drijven ze daarmee de prijzen op van huizen, luxe-artikelen en voedingsmiddelen. Resultaat is dat er naast een middenklasse net als in Noordwest-Europa een kansloze onderklasse ontstaat, die de huizenprijzen niet meer kan betalen omdat ze geen familie heeft in het Westen die geld overmaakt. Zo ontstaat in delen van Marokko enerzijds een welvarende middenklasse en anderzijds een kansloze onderklasse: ziehier: arbeidsmigratie heeft in het emigratieland weliswaar gezorgd voor meer welvaart voor een kleine groep nieuwe middenklassers, maar ook een grotere kloof tussen arm en rijk veroorzaakt. Zo zorgt arbeidsmigratie op grote schaal niet voor verhoging van de maatschappelijke welvaart, maar voor herverdeling van armoede in de vorm van een middenklasse die zich geografisch verplaatst, en het ontstaan van een onderklasse, zowel in het immigratie- als in het emigratieland. Tel uit je winst !

Minimunloon drastisch omhoog
Wat Is het alternatief: Oprichting van een Noord-Europese Unie en Klein Schengen, wat de facto het einde betekent van het vrije verkeer van personen. Daarnaast zal alleen arbeidsnigratie moeten worden toegestaan als er daadwerkelijk een tekort aan te kwalificeren mensen op de arbeidsmarkt is. De lonen aan de onderkant van de arbeidsmarkt moeten drastisch omhoog, als dat ui concurrentie-overwegingen niet anders kan door afschaffing van inkomstenbelasting op lage inkomens, dan zij dat zo. Daardoor is lager geschoold werk niet alleen lonend voor een Bulgaar, Roemeen of Pool, maar ook voor een Nederlander, Nederlandse Turk of Marokkaan die hier kinderen op school heeft en huur- en zorgpremie betaalt. Uitkeringen moeten alleen nog toegankelijk zijn voor degenen die hier 10 jaar lang belasting en premies heeft betaald over een inkomen can 33.000 Euro of hoger (anders zou door het wegvallen van de inkomstenbelasting op minimuminkomens nog bijna geen enkele migrant aan het sociale stelsel meebetalen). Zouden werkgevers en niet de belastingbetaler opdraaien voor een hoger netto besteedbaar inkomen aan de onderkant van de arbeidsmarkt, dan zouden zij (bijvoorbeeld tuinders) aan concurrentiekracht verliezen, althans dat beweren ze. Met een aanzienlijk hoger minimumloon, zouden ze eindelijk gedwongen worden een aardbeienpluk- en aspergesteekmachine uit te vinden, wat een enorme instroon van Polen, Roemenen en Bulgaren zou schelen, die alhier na een jaar in aanmerking zouden komen voor een uitkering terwijl ze daarvoor maar een schamel beetje aan sociale premies hebben betaald. Behalve op het overgebruik, loopt het Nederlandse sociale systeem ook op tekort aan bijdragen stuk. Een hoger minimumloon en afschaffing van het minimum-jeugdloon, waarvan momenteel sprake is, heeft dus alleen maar voordelen.

Omscholing i.p.v arbeidsmigratie
Werkgevers moeten op straffe van sanctie en boete verantwoordelijk worden gemaakt voor om- en bijscholing van bestaande werklozen. Verder de erkenning dat er voor steefs minder mensen werk zal zijn, met name voor lageropgeleiden en dat daarom hoogvermogenden veel meer dan in het huidige belastingstelsel het geval is moeten gaan bijdragen aan een basisinkomen voor iedereen. Ten slotte zullen kinderen moeten worden opgevoed in de gedachte dat werk niet zaligmakend is voor zelfontplooiing en levensgeluk. Den kan Nederland zich werkelijk en met trots “Wereldkampioen vrijwilligerswerk” gaan noemen.

Tagged with →  
Share →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Maak de som af (anti-spam): * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.