Zuid-Europese landen op lange termijn niet te redden voor de Euro

Zelfs als Griekenland draconisch bezuinigt en alle schulden worden kwijtgescholden, zijn de wezenlijke problemen niet opgelost. Het land produceert te weinig, niet efficiënt en leeft op te grote voet. Alleen een drastische hervorming van de economie, een kleinere overheid en een grotere arbeidsproductiviteit, kan voorkomen dat het land steeds opnieuw in een schuldencrisis komt. Noord-Europa dat zijn belastingwetgeving en zijn financiën redelijk op orde heeft, moet daarbij helpen. Alsof Griekenland een ontwikkelingsgebied is en misschien is het dat ook wel.

Noord- Europa heeft andere problemen als veel te dure gezondheidssystemen, zoals Nederland en Duitsland. Maar omdat het beide exporteconomieën zijn en Nederland, op landen als Korea en Taiwan na, de hoogste arbeidsproductiviteit per hoofd van de bevolking heeft, kunnen ze zich dat voorlopig nog permitteren. Nederland en Duitsland die hun munten al sinds 1963 al aan elkaar gekoppeld hebben. Sinds 2002 heeft ook de zwakste economie uit de Eurozone, Griekenland zijn munt aan die van de sterkste gebonden: door de Euro. De Griekse export is daardoor veel te duur geworden. Zelfs als vakantieland is de zon daar veel te duur ten opzichte van niet-Euro buurlanden Turkije en Egypte bijvoorbeeld.

Devalueren

Vroeger kon het land zijn Drachme devalueren ten opzichte van de Mark en de Gulden: import werd duurder, maar er naartoe gaan werd goedkoper. Vakantievierders brachten geld in het laatje. Sinds 2002 kan devalueren niet meer, maar de import uit “dure landen”van relatief dure producten, zoals auto’s ging gewoon door. Nu op krediet uit het Noorden die hun eigen industrie graag draaiende hielden, Met de huidige Griekse schuldenberg als gevolg.

Schuldsaneren

Op de korte termijn helpt schuldsanering, op de lange termijn niet. Grieken moeten ook leven, dus dat importeren wat ze zelf niet hebben. En dat is veel. Griekenland heeft zon en vakantie-eilanden en een zwaar verouderde landbouw die nauwelijks kan concurreren met efficiënt met glas en gas geteelde Hollandse tomaten en paprika’s. Kortom het schuldenspook loert binnen de kortste keren weer, ook na sanering. Want Griekenland produceert weinig exportwaardigs, behalve zon en strandvakanties, maar dan te duur. Dankzij de Euro en de koppeling aan de Noord-Europese exporteconomieën.

Uit Eurozone

Naast schuldsanering en ondersteuning bij het efficiënter maken van de economie vanuit het Noorden, is de beste korte-ternijnoplossing: uittreden uit de Eurozone en terugkeren naar de Drachme. De munt zal kelderen, maar de Griekse export wordt zo goedkoop, dat ze zelfs inefficiënt geproduceerd, een markt zal vinden. Scheelt in Nederland een hoop gas als de tomaten en paprika’s weer gewoon uit de volle zon komen, is een voorbeeld van duurzame productie en zorgt ervoor dat weer een hoop vakantie-euro’s naar Griekenland vloeien.


Angst voor faillissement

De Europese burger wordt bang gemaakt voor dit scenario door de politici, omdat ze dan hun eigen falen en inschattingsfouten bij de toelating van Griekenland tot de Eurozone moeten toegeven. Maar de angst voor “financiële besmetting” van de rest van Europa, Franse banken voorop, door een Grieks faillissement is natuurlijk onzin. De Griekse economie produceert niks van belang, en maakt nog geen 3% uit van de totale Europese economie. En de Duitse Bondskanselier Angela Merkel heeft inmiddels al laten weten dat ze het behoud van de Euro belangrijker vindt dan solidariteit net Griekenland: als de Euro daarmee gered is, Griekenland er maar uit, zo liet ze impliciet weten. Zo erg is het uittreden van Griekenland uit de Euro dus niet, leid ik af uit de toespeling van de economisch machtigste vrouw van Europa.
Eerstverantwoordelijke namens Nederland voor de invoering van de Euro was ex-minister van financiën Gerrit Zalm, die momenteel zijn zakken vult als staatsbankier bij ABN-AMRO en daarvoor als financieel directeur bij DSB-bank, mede verantwoordelijk voor de verkoop van woekerpolissen en wurghypotheken. Hij zou het symbool van de occupy-beweging Nederland moeten zijn om een proefproces over “verantwoordelijkhed-met-terugwerkende-kracht” tegen te beginnen. Levert vast spektakel en mooie jurisprudentie op.


Italië is Griekenland niet
Het verhaal van Griekenland geldt niet één op één voor de andere zwakke Zuid-Europese broeders, zoals Spanje, Portugal en Italië, maar er zijn wel parallellen. Italië heeft bijvoorbeeld wel een enorme staatsschuld, maar een klein begrotingstekort. Dat kan echter snel veranderen als de rente op staatsleningen niet snel daalt.

Italië en economische ongelijkheid

Het land kent een welvarend noorden (er is niet voor niets een partij die Lega Nord heet en de facto een economische afsplitsing wil van het arme zuiden. Het rijke Noorden ziet met lede ogen aan hoe haar verdiensten wegvloeien om het zuiden economisch overeind te houden. Feitelijk speelt een soortgelijke animositeit tussen het rijke Vlaanderen en het arme Wallonië. De taalperikelen zijn feitelijk maar een bliksemafleider voor dit echte probleem. Een soortgelijke economische tweedeling zie je tussen het rijke Catatonie en het armere Spanje.

Zuid-Europese parallen

Zuid-Italië kent wel degelijk parallellen met Griekenland: het produceert te weinig en inefficiënt, de werkloosheid is er hoog en de economische groei is er al jaren laag of negatief. De lonen zijn er feitelijk te hoog, afgezet tegen de arbeidsproductiviteit. Hetzelfde geldt voor Spanje en Portugal. En Spanje is net als Italië te groot om door middel van noodleningen en schuldsanering op korte termijn binnen de Euro te houden in de hoop dat er een lange termijnoplossing van economische hervorming wordt ingezet, Spanje kent nog een werkloosheid van meer dan 20%: menselijk talent dat verloren gaat omdat bezuinigen en saneren boven menselijk welzijn en levensgeluk worden gesteld.

Terugkeer naar Lire, Peseta en Escudo

Ook voor Italië, Spanje en Portugal geldt dat terugkeer naar de vertrouwde Lire. Peseta en Escudo verre te verkiezen is dan koud saneren en bezuinigen zonder perspectief op herstel, De landen blijven immers ook daarna een Zuid-Europese economie: relatief inefficiënt, een eenzijdige productie van landbouw, te weinig exportmogelijkheden en te duur toerisme. En dat is de belangrijkste parallel met Griekenland: de Euro en de moordende binding aan het efficiënte noorden, zonder mogelijkheid om korte-termijnherstel te genereren door devaluatie van de eigen munt. Hoe het ‘noordelijke” zuiden zich onder de crisis houdt, met name Frankrijk dat veel waardeloos Grieks schuldpapier heeft, nog maar niet te spreken van België dat mede als gevolg van zijn onbestuurbaarheid ook al in gevaar lijkt, valt nog maar af te wachten.

Korte- en lange-termijnherstel

Herstel op korte termijn van de zuidelijke economieën gaat niet komen van schuldsaneren en noodleningen, iets dat de hele Eurozone in gevaar brengt, omdat Spanje en Italië gewoon te groot zijn om op die manier respijt te geven. Terugkeer naar de eigen munt is de enige korte-termijnoplossing die soelaas biedt . Alleen dan is er perspectief op herstel in de zuidelijke landen met kans op export en geld verdienen. Op de lange termijn zullen de economieën grondig moeten worden hervormd met een werkende arbeidsmarkt, belastingdienst, betaalbare pensioenstelsels en een efficiënte productie waaraan in de rest van de wereld behoefte is.

Neurozone

De Eurozone is dan ingekrompen tot een Noord-Europese muntunie: landen die economisch gezien gelijke tred houden: Nederland, Duitsland, Luxemburg, Oostenrijk en Finland en willicht Frankrijk en België op het vinkentouw: een Neurozone. Vanuit de veilige haven van de Neuro kan het Noorden het Zuiden dan van dienst zijn, maar als zwemmend zullen één of twee grote landen en een paar kleintjes een paar minstens even zware Zuid- Europese drenkelingen nooit uit het economisch wak kunnen trekken, maar meeverzuipen.

Tagged with →  
Share →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Maak de som af (anti-spam): * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.