Willem bij wie ik buddy ben leeft stemmingsloos van 10 tot 22.00 uur en tukt de hele dag in zijn stoel als voorbereiding op de komst van huishoudelijke hulp of een vriend van oudsher. Daar is hij “druk” mee. Willem heeft een combinatie van ms-gerelateerde dementie en parkinson en kan eigenlijk niets meer zelf behalve zijn lul vasthouden met de éne bruikbare hand die hij nog heeft. Dat is genoeg om in een Fokus-woning te kunnen wonen. Ontvangt zijn magnetron-maaltijden van tafeltje-dekje.

Dan is er Karin met jeugd-ms. Leeft tussen 14.00 en twee uur en leeft op van haar chronische depressie in de nachtelijke uren. Woont min of meer zelfstandig met thuishulp en kookt nog (geregeld) zelf. Ze doet een middagdutje, tussen vier en vijf als voorbereiding op mogelijk bezoek.

Eenzaam
Zij ontvangen beiden meer vrienden thuis dan ik, maar lijken toch toenemend eenzaam. Dit heeft m.i vooral te maken met het feit dat “onder de mensen komen” in hun geval een kwestie is van afhankelijkheid van anderen en geen vrije keuze. Dit als gevolg van toenemende lichamelijke en mentale beperkingen bij beiden.

Tagged with →  
Share →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Maak de som af (anti-spam): * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.