Moreel dilemma om eigen bijdrage aan persoonlijke ontwikkeling terug te eisen omzeild door Pauw & Witteman

Op woensdag 12 oktober hadden Pauw en Witteman een item over Turkse inburgeraars die in het kader van gezinsvereniging hun inburgeringsexamen in het land van herkomst moesten doen. Nu blijkt dat de Nederlandse overheid de eis van “inburgering in land van herkomst” volgens een verdrag tussen Nederland en Turkije uit 1963 helemaal niet had mogen stellen. Een groep Turkse belanghebbenden wil de inburgeringskosten nu op Nederland verhalen. Is dat wat juridisch mogelijk is, ook moreel aanvaardbaar?

Er is een stichting opgericht die wil proberen de kosten die de inburgeraars hebben gemaakt voor de cursus en het examen, te verhalen op de Nederlandse overheid. Het blijkt om duizenden euro’s, inclusief examengeld te gaan. Dit zou betekenen dat de inburgeraars voor de gemaakte kosten uit de algemene middelen worden gecompenseerd. Dit natuurlijk alleen als ze de procedure winnen.

Moreel recht

Tijdens de uitzending zat de advocaat Bilal Coskun aan tafel namens de Stichting Inburgeringsleed. De stichting claimt enkele duizenden belanghebbenden te vertegenwoordigen. In de studio zat een aantal mensen dat getroffen was door de regeling. Het recht om te procederen op basis van een geldig verdrag werd door Pauw en Witteman niet betwist. Wel werd het morele recht aan de orde gesteld. Immers, mede dankzij de inburgering in het land van herkomst, had een aantal huwelijksmigranten in Nederland een goede start kunnen maken en bijvoorbeeld werk gevonden. De advocaat ging niet in op de morele rechtvaardigheid van de procedure. En blijkbaar vonden Pauw en Witteman dat ze zich met het stellen van de morele kwestie op glad ijs begaven. Waarschijnlijk uit angst voor het verwijt om discriminerend bezig te zijn en in kamp Wilders te worden neergezet, vroegen ze niet door.

Morele vragen

Er zijn toch meerder interessante morele vragen te stellen
• Is het bijvoorbeeld wel eerlijk dat gezinsmigranten uit Marokko die eveneens in land van herkomst inburgeringexamen hebben moeten doen, geen oud verdrag hebben om zich op te beroepen en hun geld dus niet kunnen terughalen bij de Nederlandse belastingbetaler?
• Is het wel eerlijk om het land dat jou en je gezin gastvrij opvangt, met terugwerkende kracht, aansprakelijk te stellen voor de kosten van je inburgering?
• Is het wel eerlijk naar talloze goedwillende Nederlanders die investeren in hun eigen toekomst door trainingen en cursussen uit eigen zak te bekostigen, dat Turkse inburgeraars hun cursusgeld verhalen op de belastingbetaler? De huwelijksmigranten zelf profiteren immers van de inburgering doordat ze zich beter verstaanbaar kunnen maken, beter aam de Nederlandse maatschappij kunnen deelnemen en makkelijker werk vinden.
• Is het wel eerlijk om je inburgeringskosten terug te vragen als degene die jou als partner heeft uitgekozen, ook de vrijheid heeft om in Nederland een partner te zoeken? (uithuwelijking laat ik hier buiten beschouwing).
• Is het niet logisch om voor “de liefde” dergelijke kosten over te hebben?
• Hoe eerlijk is het om je te beroepen op een verdrag dat bijna vijftig jaar oud is en dat uit een tijd stamt dat de arbeidsmigratie feitelijk nog op gang moest komen; er van gezinshereniging nog geen sprake was; er in Nederland nog nauwelijks sprake was van moslimimmigratie, laat staan van een immigrantenprobleem. Met andere woorden: zijn het wellicht uitsluitend opportunistisch juridische argumenten om je op een verdrag te beroepen dat op het punt van migratie (de artikelen waarop een beroep wordt gedaan) niets meer met de werkelijkheid van vandaag te maken heeft? De krankzinnigenwet uit 1884 is inmiddels immers ook gemoderniseerd.

Morele legitimiteit

Dat soort morele vragen dus, die niet gesteld werden. De zwakke schakel in de discussie was niet de advocaat, hij beriep zich terecht om de juridische vrijheid van de belanghebbenden om een procedure te beginnen. De reacties uit de zaal legden genadeloos bloot, hoe terecht het was om de morele legitimiteit van de procedure op te werpen. Uit de zaal kwamen jammerklachten ”dat in Nederland woonachtige Turken dankzij de inburgeringscursus lang op hun partner hadden moeten wachten”. Reactie P&W: “Dat had u toch van te voren kunnen weten, toen u een partner uit Turkije koos?” Terecht, waarmee ze de suggestie wekten: “Je kende de spelregels en als je daarmee impliciet akkoord bent gegaan door het inburgeringstraject te starten, moet je achteraf niet klagen dat de spelregels je niet bevallen”. Pauw legde nog het best de vinger op de zere plek: Eén van de aanwezigen was zwanger geworden, terwijl haar partner aan de inburgering in Turkije bezig was. Ze beklaagde zich over de gedwongen scheiding. Reactie van Pauw in zijn kwajongensrol: “U had toch even kunnen wachten met zwanger worden, tot uw partner was overgekomen?” Spijker op de kop, zelf aangedaan leed en niets om de slachtofferrol voor te kiezen, laat staan een juridische procedure over te beginnen. Hopelijk is het, ondanks door moeder ervaren eenzaamheid, een gezond kind geworden.

Uitwas van rechtsbescherming

Snel herzien dat verdrag: gelijke monniken gelijk kappen: de regeling moet gaan gelden voor elke huwelijksmigrant uit om het even welk land of voor niemand. Dergelijke juridische steekspellen doen mij denken aan de asielzoekersprocedures, zoals ze verliepen voordat de wet Cohen werd ingevoerd in 2000, waarbij het starten van en volharden in procedures om het verblijf te rekken, belangrijker leken dan het aantonen van een legitiem recht op verblijf. Ik ben geen Wildersvriend, maar ik zie een procedure als de bovenstaande persoonlijk als een uitwas van rechtsbescherming, die de PVV de wind alleen maar in de zeilen kan geven. Zelfs bij mij roept een dergelijke stichting en de media-aandacht doe ermee gepaard gaat het gevoel op: “Zie je wel: voor elke buitenlandse pseudo-verdrukte staat wel een opportunistische advocaat klaar om hun cliënt de slachtofferrol aan praten en hem vervolgens op de kleinste juridische strohalm te wijzen. De advocaat wordt er zelf in elk geval beter van; voor de cliënt is het nog maar afwachten. En, geachte journalisten: doorvragen alstublieft! Uw collega in ruste: Sonja Barend, ziet dat ook graag.

Share →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Maak de som af (anti-spam): * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.