Groene heroriëntatie enig bestaansrecht van de partij

Zolang de partij bestaat, stem ik al op Groen Links. Vanwege links en Groen. Niet op D66, want D66 is niet links, maar liberaal en niet op de PvdA, want de PvdA is niet Groen. Daarnaast een beetje vanwege het PSP en PPR-verleden van de partij, al vond ik het Kosovo-standpunt van de partij ronduit laf en het halfhartige Kunduz-mandaat ongeloofwaardig. Ontkennen dat een oorlogsmachine wordt opgeleid, wat Sap nu doet, maakt er geen civiele trainingsmissie van. En dat weet ze dondersgoed.

De laatste keer heb ik echter SP gestemd, omdat de partij als enige duidelijk verwoordde waar het op stond. Waarom de AOW-leeftijd verhogen als 90% van de 60-plussers niet meer werkt? In die omstandigheid niet neer dan een symboolmaatregel. Hoewel ik ook vind dat de AOW-leeftijd omhoog moet, doet de politiek er beter aan de voorwaarden te scheppen om de 60-plussers van vandaag aan het werk te houden, alvorens met nieuwe maatregelen te komen die een groot deel van de oudere werknemers de facto twee jaar de bijstand in zullen jagen. Want daar komt een AOW-leeftijdverhoging op neer als geen werkgever een 60-plusser in dienst heeft of wil hebben.

SP biedt geen oplossingen

Maar ik kan de SP niet betrappen op oplossingen. Ik verbaas me altijd weer over de promofilmpjes die langskomen in de “uitzending voor politieke partijen”. Het zijn en blijven protestmanifestaties in beeld en geluid, zonder constructieve noot of wat dan ook. In dat opzicht borduurt de meer intellectuele Roemer voort op de stichter van de enige echte “arbeiderspartij”, Jan Marijnissen. Vond ik Marijnissen wel geloofwaardig in zijn populistische standpunten, voor Roemer geldt dat niet. Hij WEET dat het SP-programma in de praktijk onbetaalbaar zal zijn, tenzij de “rijken” worden uitgekleed. Feitelijk is de SP een wolf in schaapskleren en bestaat de partij uit crypto-communisten die haar ware gezicht zal laten zien als ze aan de macht is.

D66

Hoewel ik sympathie voor de SP heb, omdat ze zich richt tegen een failliet economisch systeem dat gebaseerd is op verspilling en overconsumptie als hoogste doel, net als de partij voor de dieren dat doet, voel ik me veel meer thuis bij de links-liberalen van D66. De enige partij die zich realiseert dat onderwijs en innovatie het enig juiste westerse antwoord is op de toenemende concurrentiekracht en onuitputtelijke arbeidsreserves uit Azië. Anderzijds huldigt D66 dezelfde symbolische standpunten als de andere traditionele partijen, bijvoorbeeld rond de verhoging van de AOW-leeftijd en de versoepeling van het het ontslagrecht. Wie profiteert er van een versoepeling bij de huidige stijgende werkloosheid? De werknemer niet. Laat D66 eerst zorgen dat het door haar omarmde onderwijs beter gaat aansluiten bij de behoeften van de arbeidsmarkt. Maar D66 is als liberale partij natuurlijk voor een vrij studiekeuze. Dus de partij is wel voor versneld ontslag, maar deinst terug voor de verantwoordelijkheid om de juiste voorwaarden te scheppen. Of de partij extra na- en bijscholing belastingtechnisch aantrekkelijk zal maken, valt nog maar af te wachten. De staatskas is leeg. En de partij vergeet te vermelden dat Nederland door zijn uitzendbureaus al de meest flexibele arbeidsmarkt van de Europese Unie heeft.

Groen Links in het politieke midden overbodig

In het politieke krachtenveld is Groen links in zijn hervormingsdrang inmiddels ter rechterzijde van de PvdA aangekomen enn schurkt tegen D66 aan. Groen Links is, noch Groen, noch links. Wat Groen imago betreft, heeft GL zich de kaas van het brood laten eten door D66 en de Partij voor de Dieren. Links is de partij ingehaald door SP en PvdA. Haar van origine linkse kiezers vinden gemakkelijk onderdak bij één van deze twee partijen. Het meer liberale, intellectuele en milieubewuste smaldeel kan terecht bij D66. D66 is in de winning mood en Pechtold weet wanneer hij zich moet roeren en wie wil er nu met een verliezende en kleurloze Jolande Sap geassocieerd worden? Ik zie ook geen enkel verschil tussen de hervormingsplannen van D66 en Groen Links, of het moest zijn dat de verschuiving naar het “radicale midden” schoorvoetend is gebeurd. Ik ervaar het als voormalig GL-kiezer vooral als een stiekeme manoeuvre. Het is natuurlijk bedoeld als voorbereiding op het regeringspluche, maar de partij zou zich moeten realiseren dat het “radicale midden” al zo vol zit dat er voor haar geen plaats meer is. Haar groene programmapunten zijn flets of tenminste onzichtbaar geworden en zo dobbert als de VVD ideeënloos voort op de neergaande draaikolk van een failliet economisch systeem. En de Occupy-beweging weet dat, maar vindt bij de partij geen gehoor. En dat is onder Ina Brouwer en Paul Rosenmöller wel anders geweest.

Flets leiderschap
Nu zijn er mensen die de neergang van Groen:Links wijten aan het fletse leiderschap van Jolande Sap en inderdaad mist ze de flairen uitstraling van Rösenmuller en Halsema. maar ook zij konden de partij nooit veel groter makem dan de som van het zetelaantal van de oorsprnkelijke fusiepartners: PSP, CPN en PPR (8 à 9) . Met andere woorden: goed of slecht leiderschap is niet ctruciaal voor het voortbestaan van een partij, alleem voor het aantal zetels en kiezers. Wat ik beweer is dat Groen Links zichzelf, los van personen en leiderschap, haar bestaansrecht ontneemt, links van het politieke midden.

Geen eigen gezicht
De rol van “linkse politiek maatschappelijke beweging” is overgenomen door de SP en zal onder leiding van de gedreven PvdA-voorzitter Spekman en fractievoorzitter Somson door de PvdA worden versterkt. Ook als actiepartij is de rol van Groen Links uitgespeeld. Niet links, niet Groen en niet actief dus. Geen eigen gezicht. Geen partij om op te stemmen.

Groene heroriëntatie onontkoombaar

Wil Groen Links niet binnen een paar jaar op een marginale drie zetels of minder uitkomen dan zal ze uit het vaarwater van D66 moeten weggaan of met D66 fuseren, maar het lijkt me niet dat de fusiepartij Groen-D66 zal gaan uitkomen op de som van beider zetelaantallen, dat wil zeggen: rond de 20. Om de doodeenvoudige reden dat er niet zoveel links-liberale kiezers in Nederland zijn. Kijk welke marginale omvang de Duitse FDP heeft. Bij sommige verkiezingen is het zelfs twijfelachtig of de FDP de 5% kiesdrempel wel zal halen. En nu we vergelijkenderwijs toch bij onze Oosterburen zijn aangekomen: daar doen de Groenen het wel goed. En waarom? Omdat ze zich profileren op milieubehoud en duurzaamheid. En autoland Duitsland is Europees gezien inmiddels een voorloper geworden op het gebied van wind- en zonne-energie. En hoewel elke vergelijking mank gaat: Nederland heeft geen kiesdrempel en dus veel meer politieke partijen; Groen Links kan zich op termijn alleen nog redden door zich te profileren op Groen en duurzaam. Op links is immers de ruimte weggekaapt door de SP en links van het midden is D66 veel zichtbaarder dan Groen Links. Op het moment dat de Partij voor de Dieren zich gaat verbreden en zich ontwikkelt tot een volwaardige milieupartij en zich duidelijk afficheert met militante milieuorganisaties als milieudefensie en Wakker Dier, die maatschappelijk steeds meer draagvlak krijgen, is het voor Groen Links definitief te laat om de bakens te verzetten en heeft ze zichzelf overbodig gemaakt.

Tagged with →  
Share →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Maak de som af (anti-spam): * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.