Arbeidsverdringing sloopt sociale voorzieningen en drukt lonen omlaag

Onlangs keek ik naar een nieuwsitem op een Duitse zender en hoorde een werkgeversvoorman beweren dat er in Duitsland jaarlijks 17.000 IT-specialisten worden opgeleid, terwijl er ruim 30.000 nodig zijn en dat er daarom IT-ers uit het buitenland moeten worden gehaald, met name uit nieuwe EU-landen als Roemenië. Niet het argument uit de tijd van de gastarbeid wordt gehanteerd: “autochtonen willen het werk niet doen”, maar ze zijn er onvoldoende voor opgeleid. Anders gezegd: net als in Nederland wordt het argument gebruikt: “jongeren kiezen te weinig voor technische vakken”. School ze om, denk ik, en stel paal en perk aan de vrije studiekeuze.

De interviewer klonk verbaasd: “It-specialisten uit Roemenië?”Alsof hij niet kon geloven dat Roemenië als arm land kan opleiden naar Duits niveau. Een Roemeens minister viste enkele dagen eerder op TV naar een bedankje voor alle hoogopgeleiden die hun eigen land inruilen voor een carri#&232;re in het Westen. Mensen van wie de opleiding is betaald door het Roemeens onderwijssysteem, die vervolgens de welvaart van Duitsland komen vergroten. Zoiets is voor het laatst in Nederland in de Gouden Eeuw gebeurd, toen de welvaart wegstroomde uit Brugge, Gent en Antwerpen naar Amsterdam en Leiden.

Neerwaartse loondruk
De nieuwe hoogopgeleide Roemenen en voor mijn part Koreanen hoeven alleen nog maar een beetje Duits te leren en kunnen relatief goedkoop worden ingezet. En als je ze niet meer nodig hebt, dan stuur je ze naar huis. De instroom van IT-ers uit het buitenland drukt bovendien de lonen, omdat de concurrentie op de arbeidsmarkt toeneemt, iets wat ook gebeurt bij de laagstbetaalden overigens. Alleen maar voordelen dus voor de werkgevers, die voor eigen parochie preken en zich gesteund weten door de EU.

Arbeidsverdringing

De interviewer vergat de kernvraag te stellen: “Zijn er onder de drie miljoen Duitse werklozen geen 13.000 op jaarbasis om te scholen to IT-specialist?” De werkgeversvoorzitter zou hartgrondig “nee” gezegd hebben, want omscholing kost geld en omdat je een geboren Duitser niet zomaar weg kunt sturen, omdat hij aan Duitsland gebonden is en er een boel vaste lasten heeft voor huis en gezin, moet je hem blijven bijscholen, zolang de IT-markt zich ontwikkelt. En omscholing leidt tot minder werklozen en in sommige sectoren dus tot krapte op de arbeidsmarkt, waardoor de lonen zullen stijgen. Dat is niet in het belang van de werkgeverslobby. Nee dan liever een Roemeen zonder binding alhier, die makkelijk vervangbaar is, tegen relatief laag loon. De kosten van de arbeidsverdringing die zo ontstaat worden afgewenteld op het vangnet van uitkeringen: voor Nederland WW, Bijstand, WAO/WIA en Wajong.

Turkse gastarbeid versus EU-arbeidsmigratie

Het lijkt op de fouten en de onwaarheden uit het tijdperk van de gastarbeid in de jaren zestig en zeventig al ging het toen alleen om laaggeschoold Turken en Marokkanen van buiten Europa, lag de werkloosheid veel lager en hadden de nationale overheden veel meer wettelijke mogelijkheden om groepen arbeiders te weren. Sinds de crisis van de jaren tachtig ligt de werkloosheid structureel veel hoger dan ten tijde van de komst van de eerste gastarbeiders: ruim 1%, eind jaren zestig, tot 4% bij een goed draaiende economie nu. De koopkracht van de Bijstand is verlaagd, de WW-duur verkort en de WAO-instroom beperkt, feitelijk omdat ons uitkeringsstelsel zoveel gebruikers op de lange duur niet kan dragen. Toch is het verhaal van de werkgeverslobby hetzelfde als 40 jaar geleden: arbeidsmigratie is onmisbaar om de economie draaiend te houden. In een opzicht is het erger dan toen: de wekgevers hebben een stok achter de deur naar onwillige politici: de EU. Nationale overheden hebben vrijwillig de middelen uit handen gegeven om de stroom arbeidsmigranten in te dammen die oorzaak zijn van arbeidsverdringing op kosten van de samenleving en structurele loondaling.

Wat kost een werkloze migrant?

De Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) heeft recent becijferd dat een arbeidsmigrant ons land (lees: zijn werkgever) gemiddeld 1.800 Euro per jaar oplevert. Zou 1.800 Euro netto-opbrengst opwegen tegen uitkeringsgebruik, arbeidsverdringing, overlast en criminaliteit? Zeker als je beseft dat het gros hier te lande nauwelijks iets uitgeeft of belasting betaalt, omdat ze daarvoor gewoon te weinig verdienen?

In “Het immigratietaboe” van Joost Niemöller blijkt dat de gastarbeid de Nederlandse samenleving als geheel al geen geld meer opleverde sinds de eerste oliecrisis in 1973; dus profiteerden van toen af alleen nog een paar staalbedrijven, scheepsbouwers en tuinderijen van de instroom van Turken, Marokkanen en Spanjaarden die daarna nog jaren doorging. Velen raakten in de crisis van de jaren tachtig werkloos en genoten tot hun pensioen, waaraan ze 15 tot 20 jaar hadden meebetaald, nog 10 of 20 jaar van WW, WAO (dat toen het afvoerputje voor overtollig personeel was) of Bijstand. Stel dat toen ook gold dat een arbeidsmigrant gemiddeld 1.800 Euro per jaar aan de Nederlandse samenleving bijdroeg, dan is dat 36.000 Euro in 20 jaar werken. Niemöller heeft becijferd dat een werkloze arbeidsmigrant en zijn gezin aan uitkeringen, ziektekosten, maatschappelijke deelneming en eventuele overlast ongeveer 400.000 Euro kost tot zijn dood. Een gat van ongeveer 360.000 Euro per werkloze gastarbeider. En ze zijn nog steeds zwaar oververtegenwoordigd in de Bijstand. De maatschappelijke gevolgen van de gatarbeid in de vorm van een kleurrijker Nederland, maar ook in de gedaante van “Kutmarokkanen” hebben zich in 40 jaar langzaam uitgekristalliseerd. Zou dat met de huidige migratie ook zo kunnen uitpakken? Een gat van 360.000 Euro tussen maatschappelijke kosten en economische opbrengst over een werkzaam leven gemeten, zeg een jaar of 30?

Ze pikken, onze banen in

“Ze pikken, onze banen in”, zoiets hetzte Janmaat van de Centrumpartij tijdens de crisis van de jaren tachtig. Hij werd weggehoond. “Ze pikken onze banen in” wordt nu eufemistisch “arbeidsverdringing” genoemd. Via arbeidscontracten met Cypriotische brievenbusfirma’s worden Poolse vrachtwagenchauffeurs ingehuurd, waarmee de Nederlandse arbeidsvoorwaarden in de vervoersector worden ontdoken. En voor elke Poolse chauffeur, komt een Nederlander werkloos thuis te zitten. Iets dergelijks gebeurt in de bouw, maar dan met behulp van schimmige onderaannemers. Voor elke Poolse bouwvakker, komt een Nederlander werkloos thuis te zitten. Goedkoop voor de werkgever, duur voor de belastingbetaler en een sociaal systeem dat op de lange duur onbetaalbaar wordt. Zelfs onze minister van Sociale Zaken sprak zijn zorg uit over het verschijnsel van verdringing van reguliere arbeidscontacten door ultra goedkope krachten. En Lodewijk Asscher kan toch niet van ultra rechtse sympathieën worden verdacht. Er is een serieus probleem. Met name voor landen met een goed sociaal stelsel als Nederland, België, Duitsland en Scandinavië. En de EU bagatelliseert het verschijnsel “arbeidsverdringing” en de ondermijning van welvaartsstaat en onderlinge solidariteit die daarvan het gevolg is.

Lonen te laag

“Ze pikken onze banen In”. En het klopt de instroom van arbeidsmigranten houdt de lonen zo laag dat het grootste deel van de bevolking inmiddels afhankelijk is van een of andere toeslag, als voor huur, kinderen en zorg en dan laat ik kwijtscheldingen van gemeentebelastingen, de voedselbank en “bijzondere bijstandregelingen” maar buiten beschouwing. Veel werk is voor een Nederlander of nieuwe Nederlander met snel stijgende huurlasten of hypotheek en kinderen op school, gewoon niet lonend, maar alleen voor iemand die hier maar tijdelijk is en in Nederland geen binding heeft. In de jaren zestig en zeventig waren dat Turken en Marokkanen en nu Polen, Bulgaren en Roemenen.

Migrantenlosers
Het is goedkoper een buitenlander aan te nemen, dan bestaande werklozen om te scholen en wordt iemand langdurig ziek dan draait de gemeenschap op voor opvang en medische zorg. Repatriering gaat sowieso op kosten van de belastingbetaler. Recent nog hebben de vier grote steden in grote projecten ruim 9.000 “mislukte” en zwervende Polen huiswaarts begeleid. En dan moet de grote bulk aan Roemenen en Bulgaren nog komen. Kan dat allemaal betaald worden van die 1.800 Euro die ze mogelijk hebben opgebracht voor ze werkloos werden? Ik denk het niet; het zijn immers niet de besten die onverrichterzake huiswaarts gaan; niet de grootverdieners onder de arbeidsmigranten. In dit geval draaide de burger van Utrecht, Den Haag, Rotterdam en Amsterdam voor de kosten van repatriering op en ik hoorde bij toeval van het probleem en het enorme aantal waarom het ging: een heel Galgenwaard stadion afgeladen vol met migrantenlosers. En niets belet hen om volgend oogstseizoen weer terug te komen. Dankzij de EU.

Buitenlander goedkoper dan omscholen

“Ze pikken onze banen In”. Dat is niet de schuld van de arbeidsmigrant, maar van de werkgevers die liever zo laag mogelijke lonen zien, dan Nederlanders aan het werk tegen een loon waarvan hier te leven valt. Werkloosheid wordt immers voor een belangrijk deel gefinancierd met gemeenschapsgeld, of geld dat daarvoor allang gereserveerd is, bijvoorbeeld in de vorm van een WW-pot. Voor de kosten van omscholing en bijscholing draaien werkgevers voor een groot deel zelf op, zeker op langere termijn waar het om bestaande werknemers gaat. Juist op langere termijn draait de gemeenschap op voor de kosten van werkloosheid, bijvoorbeeld in de vorm van Bijstand en uitkeringen bij langdurige ziekte. Werkloosheid is op de markt van vraag en aanbod van arbeid ook gunstig voor werkgevers, omdat het de lonen relatief laag houdt en de hoogst gekwalificeerde kan worden gekozen. Ik hoorde onlangs het verhaal van een academica in de bijstand die schoonmaakwerk moest gaan doen (Dat verhaal over arbeidsverdringing vind je ook op dit blog).

Migratiemythe

De werkgeverslobby houdt willens en wetens de mythe in stand dat arbeidsmigratie goed is voor Nederland. Het is de goedkoopste manier om aan arbeidskrachten te komen. Alle loze woorden over “maatschappelijk ondernemen” ten spijt. En politici gaan mee in dit verhaal, “omdat eigen volk eerst” nu eenmaal niet fatsoenlijk, dus taboe is. (De term “arbeidsverdringing” is trouwens het omgekeerd eufemisme voor “eigen volk eerst”). En de EU met zijn “vrije verkeer van personen” is de rijdende trein waar niemand, behalve Wilders die geen alternatief heeft, vanaf durft te springen. Het Nederlandse lidmaatschap van de EU is de dekmantel waarmee politici gemene zaak maken om de mythe van het economisch nut van arbeidsmigratie in stand te houden. Argumenten zijn daarbij niet nodig, Neelie Kroes, Eurocommissaris namens Nederland deed alle argumenten van Wilders tegen de EU recent nog af als “flauwekul” in een tv-optreden. Tegenargumenten zijn blijkbaar onnodig, zo vanzelfsprekend zijn voor Neelie de EU en haar arrogante commissariaat. De open grenzen en het vrij verkeer van personen zal zolang goed gaan tot het Nederlandse sociale stelsel gelijk is aan dat van Griekenland, dus de facto is ingestort, maar dan is het te laat om de arbeidsmigratie in te perken en dan is de Nederlandse solidaire welvaartsstaat voor goed verdwenen.

Ondergang sociale voorzieningen

Willem Drees had, toen hij in 1963 de opbouw van de sociale welvaartsstaat min of meer voltooide met de invoering van de Bijstandswet, nooit kunnen voorzien dat vanaf het midden van de jaren tachtig zoveel mensen blijvend een beroep zouden doen op de door zijn regeringen ingevoerde sociale vangnetten. Dat als gevolg van een structureel blijvend hoge werkloosheid, gevoed door voortgaande arbeidsmigratie, gezinshereniging en werkgevers die welvaren bij lage lonen. En in een dergelijke spiraal zitten we nu weer. De argumenten van werkgeverskant zijn dezelfde, zij het dan dat in tegenstelling tot vroeger inmiddels ook hoger opgeleide Nederlanders van de arbeidsmarkt worden gedrukt door arbeidsmigranten en dat in tegenstelling tot de eerste golf aan “gastarbeid” geen grenzen meer mogen gesteld door de Nationale overheid. Niemöller voorspelt op grond van de arbeidsmigratie de ondergang van de sociale stelsels in landen waar die het best geregeld zijn en dus het kostbaarst zijn, al was het maar dat er een eind komt aan de solidariteit van de mensen die er aan meebetalen. Maar Drees is al lang dood en niets blijft voor de eeuwigheid bewaard.

Ontwikkelingshulp
Toch heeft arbeidsmigratie ook voordelen, zelfs op lange termijn: het is de meest gelijkwaardige vorm van ontwikkelingshulp. Het zorgt voor herverdeling van welvaart van Nederland naar Marokko, van Duitsland naar Turkije, van West-Europa naar Oost Europa en of we het leuk vinden of niet van Noord- naar Zuid-Europa, ook zonder bankencrisis, gewoon omdat elke Italiaan, Spanjaard of Griek die in een Noord-Europees land woont, geld en goederen meeneemt naar zijn geboorteland en waarschijnlijk wonen er meer Zuid-Europeanen in Nederland dan omgekeerd, al moet het aantal Nederlandse pensionado’s dat aan de Spaanse Zuidkust zijn geld opmaakt niet onderschat worden.

Lonen hoger zonder arbeidsmigratie

Zonder arbeidsmigratie zouden de lonen in alle beroepen waar een goede beheersing van de landstaal van ondergeschikt belang is, een stuk hoger liggen. Dit geldt voor laaggeschoold werk in de kassen, voor industrieel productiewerk, huishoudelijke zorg, plantsoenendienst en de schoonmaak, maar ook voor international georïenteerde sectoren als vervoer, universitair onderzoek, IT en programmeerwerk, waar Engels de voertaal is. Allemaal werk waar Nederlanders al zijn uitgestoten of zullen worden uitgestoten. De globalisering heeft ervoor gezorgd dat in tegenstelling tot de jaren zeventig en tachtig, ook Nederlandse hoogopgeleiden concurrentie zijn gaan ondervinden van buitenlanders op de arbeidsmarkt. En Nederland heeft een open, dienstverlenende en financieel georienteerde economie en kan niet zoals Duitsland uitwijken naar een hoogtechnologische productie-industrie, waar de hoogte van het bruto-salaris er minder toe doet en waar vele handen nodig zijn. Denk aan de vliegtuigindustrie van Airbus of de markt van relatief dure auto’s als BMW en Mercedes. Duitsland heeft bovendien een grote binnenlandse afzetmarkt en zijn image mee. “Made in Germany”, doet het nog altijd goed. Mijn Bosch-koelkast en Siemens-wasmachine, doen het na 15 jaar nog steeds en zijn nog nooit gerepareerd en ik heb destijds ook bewust “Duitsers” gekocht: betaalbaar en degelijk. Nederland heeft dergelijke maakindustrie niet meer en het sociale vangnet is nog steeds vele malen beter. Duitsers ontvangen geen AOW; alleen als je pensioen zeer ontoereikend is, ontvang je een vorm van bijstand: Harz-4 genoemd, die een stuk lager ligt dan in Nederland.

Werkgeverslobby
Dankzij de werkgeverslobby voor vrije arbeidsmigratie die goedkoper is dan om en bijscholing, leugenachtige politici en dekmantel Europese Unie is Nederland nu armer dan het had kunnen zijn en heeft het structureel meer werklozen, en Griekenland is veel rijker dan het zou zijn zonder arbeidsmigratie en dit geldt nog veel sterker voor Turkije dat miljoenen arbeidsmigranten telt, met name in Duitsland. Is dat erg, nee we hebben er een veelkleurige samenleving en eetcultuur aan overgehouden.

Voorgelogen
Erg is dat we tot de dag van vandaag door onze eigen politici worden voorgelogen over de opbrengst en positieve effecten van de arbeidsmigratie: een enkele werkgever profiteert van ultralage lonen en de samenleving draait op voor de kosten: van werkloosheid, criminaliteit, opvang, gezinshereniging en internationaal uitgekeerde kinderbijslag, met als resultaat de ondergang van het sociale stelsel. Alsof we niets geleerd hebben ten tijde van de gastarbeid. Misschien hebben we wel iets geleerd, maar dat het Eurodogma dat “vrij verkeer van personen” goed voor Nederland is ons belet lering te trekken, waar het de instroom van Polen. Bulgaren en Roemenen betreft.

Nederland als sociaal afvoerputje

Nederland vormt letterlijk de bodem van het vaste land van Europa en water stroomt altijd naar het laagste punt. Landen met de beste sociale voorzieningen als Nederland trekken altijd de meeste gelukzoekers aan (een aardig voorbeeld is de recente toeslagenfraude door Bulgaren). We vormen door het vergaand sociale uitkeringsstelsel het sociale afvoerputje van Europa, samen met Duitsland, België en de Scandinavische landen.

IIlegaal verblijf is lucratief
Voor een Poolse seizoensarbeider die hier na een jaar recht heeft op Bijstand, is het lucratiever om hier illegaal in een tentje langs de A1 te gaan zitten en de koudste winterdagen in de daklozenopvang te gaan en het nieuwe oogstseizoen af te wachten, dan terug naar huis te gaan en in het dorp van herkomst te moeten melden dat je “mislukt” bent. Ultragoedkoop voor een tuinbouwer die dankzij de lage lonen geen plukmachine ontwikkelt of aanschaft. Want de instroom van laagbetaalde arbeid, drukt niet alleen de lonen, maar houdt ook vernieuwing en innovatie tegen, zolang een plukkershand goedkoper is dan een machine.

Hogere lonen en omscholing

Het alternatief voor arbeidsmigratie en werkloosheid is om laaggeschoold werk beter te betalen en opleidingen beter te laten aansluiten bij de arbeidsmarkt. Beter betalen kan door de inkomstenbelasting voor de laagstbetaalden af te schaffen en een betere aansluiting van opleidingen op de arbeidsmarkt door een soort “gildesysteem” herin te voeren, zoals Duitsland dat kent: maak werkgevers in plaats van overheid verantwoordelijk voor de opleiding van (potentiele) werknemers en ondervang dat alleen in economisch slechte tijden. Onderwijs en arbeidsmarkt gaan zo veel nauwer op elkaar aansluiten, zodat omscholing en instroom van buitenlandse arbeidskrachten veel minder nodig is. Gebruik geld dat vrijkomt door de WW-duur in te korten om mensen in kortdurende trajecten om te scholen waaraan behoefte is. Verlaag de WW-premies niet, maar gebruik ze voor gerichte om- en bijscholing.

Eerlijk verhaal naar werkgevers
Politici zouden werkgevers “het eerlijke verhaal” moeten vertellen in plaats van steeds meer nationale bevoegdheden over te dragen aan Europa. Het verhaal van verdringing van Nederlanders en Nieuwe Nederlanders door Polen, Roemenen en Bulgaren met blijvend hoge werkloosheid als gevolg, neerwaartse druk op lonen en uitkeringen en verspilling van talenten van gezonde werkwilligen die nu nodeloos thuis zitten. Omdat ze geen passend werk kunnen vinden. En met passend bedoel ik ook: fatsoenlijk betaald, of het nu in de kassen is, in de schoonmaak of in de IT. Het eerlijke verhaal ook dat arbeidsmigranten alleen nog tijdelijk mogen worden ingezet in sectoren, waar ondanks goede betaling en prima arbeidsomstandigheden, geen werkzoekenden in Nederland te vinden zijn. Er wordt met het UWV afgesproken, hoelang de arbeidsmigrant zal blijven, namelijk totdat de werkgever ervoor heeft gezorgd dat er voldoende werkzoekenden uit Nederland zijn gevonden of opgeleid.

Noord-Europese Unie

Het eerlijke verhaal ook naar de EU, namelijk dat arbeidsmigratie een land als Nederland met haar goede sociale voorzieningen, op de lange duur alleen maar geld kost (dat de maatschappelijke kosten van arbeidsmigratie op de lange duur vele malen hoger zijn dan de paar duizend Euro per jaar die een arbeidsmigrant een werkgever jaarlijks oplevert) en dat er daarom een einde komt aan het “vrij verkeer van personen” binnen de EU en er wederom werkvergunningen worden ingevoerd die aan strenge eisen worden gebonden. Het gevolg zal zijn dat de banden met de EU losser worden. Idealiter zou je dergelijke maatregelen moeten nemen met landen die een vergelijkbare economie en problematiek hebben als Duitsland, België, Oostenrijk, Zweden, Finland en Denemarken, waarmee dan de Noord-Europese Unie een feit zou zijn.

Tij keren
Alleen zo kan het tij worden gekeerd van arbeidsmigratie die het “loongebouw” ontwricht, met name aan de onderkant van de arbeidsmarkt in het productiewerk en kan de ondergang van ons stelsel van Sociale Zekerheid worden voorkomen.

Behalve mijn eigen observaties als kiezer en kritisch (nieuws)consument liggen aan dit artikel de onderstaande boeken ten grondslag. Mijn behoefte was de geboden informatie in een handzame bijdrage te duiden en er voor mezelf conclusies uit te trekken. Het zal ertoe leiden dat ik in mei op Eurokritische partij SP zal stemmen en niet zal wegblijven, vanwege het ondemocratisch gehalte van het Europees parlement wat ik tot nu toe deed, noch mijn stem zal vergooien aan de Wilderscoalitie van Nederlandse Islamofoben, Franse jodenhaters, Italiaanse en Vlaamse seperatisten of Oostenrijkse fascisten.


Meer weten:

• Pieter Lakeman – Binnen zonder kloppen, 1999
• Thilo Sarrazin – Deutschland schafft sich ab, 2010 .
• Joost Niemöller – Het immigratietaboe, 2012.

Share →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Maak de som af (anti-spam): * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.